Een president die besluit om niet voor een tweede termijn te gaan en een veroordeelde crimineel die een moordaanslag overleeft en voor de tweede keer in het Witte Huis komt.
De presidentsverkiezingen van 2024 waren bizar. Het zou ongekend spannend worden tussen Kamala Harris en Donald Trump, maar uiteindelijk was op verkiezingsnacht al snel duidelijk dat Trump de verkiezingen had gewonnen. Trump won alle zogenoemde swing states en de popular vote, al was de marge klein. Met het aantal stemmen kwam Trump op 49,9 procent van de stemmen en Harris op 48,4 procent. De popular vote won Trump met een verschil van ruim 2,2 miljoen stemmen. Maar het aantal stemmen telt in Amerika niet. Het gaat om de kiesmannen. Trump kreeg er 312 en Harris slecht 226. Er was geen sprake van een landslide, zoals in sommige media werd gezegd.
De enige reden waarom Trump de verkiezingen kon verliezen was door Trump zelf. Kamala Harris voerde geen slechte campagne, maar verloor mede doordat Joe Biden zo laat uit de race stapte en Harris geen afstand nam van het impopulaire beleid van Biden.
Met Trump in het Witte Huis breekt weer een nieuw tijdperk aan. De Republikeinen hebben de meerderheid in het Congres, de zogenoemde trifecta, waarbij één partij volledige controle heeft. De Republikeinen hielden hun krappe meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en veroverden de meerderheid in de Senaat. Donald Trump heeft met de steun van de Republikeinen carte blance om zijn controversiële plannen door te voeren. Een hard immigratiebeleid en politieke tegenstanders vervolgen. Op alle beleidsplannen zit het Project 2025 stempel. Ook de ministers die Trump voordraagt laten zien wat voor Trump belangrijk is. Loyaliteit gaat voor competentie of ervaring. Vervolgens wordt ook de democratie verder ondermijnd.
We moeten afwachten wat Trump 2.0 gaat inhouden, maar de verdeeldheid zal onder Trump niet kleiner worden.
Jimmy Carter, de 39ste president van Amerika is op 100-jarige leeftijd overleden. Carter was president van 1977 tot 1981. De Democraat Carter diende maar één termijn. Hij verloor de presidentsverkiezingen in 1980 van de Republikein Ronald Reagan.
James Earl Carter jr. was van eenvoudige komaf. Hij werd in 1924 geboren in Plains, Georgia. Voor hij de politiek in ging was hij luitenant bij de marine en eigenaar van een pindaplantage en werd dan ook vaak aangeduid als die pindaboer uit Georgia. Hij trouwde in 1946 met Rosalynn Carter.
Maar Carter was meer dan een eenvoudige pindaboer. Hij was 1971 tot 1975 gouverneur 
van Georgia. Toen Carter in 1977 aantrad als president erfde hij van zijn voorganger Gerald Ford een economische crisis. Door de Vietnam-oorlog zat Amerika diep in de rode cijfers. Ook kwam er een oliecrisis en Carter slaagde er niet in om de economische malaise op te lossen. Het binnenlands beleid van Carter was geen succes.
Op buitenlands terrein had Carter meer succes. Het bekendste en grootste succes waren de Camp David-akkoorden waarmee Israël en Egypte een vredesverdrag tekende. In 1979 werden in Iran 52 Amerikaanse burgers en militairen 444 dagen gegijzeld in de Amerikaanse ambassade in Teheran. De dag nadat Carter het Witte Huis had verlaten kwamen de gijzelaars vrij. Men vermoede dat er sprake was van een deal tussen Iran en de campagne van Ronald Reagan, maar daar is nooit bewijs voor gevonden.
In zijn buitenlandse beleid zette Carter zich in voor de mensenrechten. Zo beëindigde Carter de steun aan de dictator Anastasio Somoza García van Nicaraqua. Carter had goede banden met Sjah van Iran. Maar toen in 1979 de volksopstand ontstond en de Sjah werd verbannen en politiek asiel in Amerika kreeg leidde dat tot de gijzeling in de Amerikaanse ambassade. Carter wist dit niet op te lossen.
In 1979 viel de Sovjet-Unie Afghanistan binnen. Na de invasie kondigde Carter de Carter- 
doctrine aan. Deze doctrine hield in dat Amerika geen andere mogendheid zou toestaan om controle te krijgen over de Persische Golf. Om tegenwicht te bieden aan de Sovjets startte Amerika met een militair trainingsprogramma dat miljarden kostte. Het leidde islamitische fundamentalisten (moedjahedien) in Afghanistan en Pakistan op om tegen de Sovjets te vechten. Terugblikkend kan worden gesteld dat dit mede tot het ontstaan en opmars van de Taliban en islamitische theocratieën in de regio heeft geleid.
Jimmy Carter verliet enigszins roemloos het toneel. Maar werd na zijn presidentschap alom 
geprezen voor zijn humanitaire werk. Hij richtte in 1982 het Carter Center op wat zich inzet voor mensenrechten, de verbreiding van de democratie en het oplossen van internationale conflicten. In 2002 kreeg Carter de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn inzet voor het vinden van vreedzame oplossingen voor internationale conflicten en het bevorderen van de democratie en economische ontwikkeling. Ook was Carter betrokken en vrijwilliger bij Habitat for Humanity, een non-profit organisatie dat huizen bouwt en renoveert en onderdak biedt aan onder andere vluchtelingen.
In 2015 werd er bij Carter kanker in zijn lever geconstateerd met uitzaaien. Maar na een succesvolle behandeling was hij vrij van kanker. Maar Carter was 2023 na een aantal ziekenhuisbehandelingen uit behandeld en ontving de laatste dagen van zijn leven thuis palliatieve zorg. Op 29 december 2024 overleed Carter op 100-jarige leeftijd.
In september 2024 bezocht ik Plains, Georgia, waar Carter tot zijn dood leefde en waar ze hem als hun president zien. Ik bezocht onder andere zijn oude campagnekantoor en de school waar hij naar toe ging.
Jimmy Carter zal vooral herdacht worden voor wat hij na zijn presidentschap heeft gedaan op het gebied van de mensenrechten en het oplossen van internationale conflicten. Carter was een pindaboer die president werd en uiteindelijk de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Een lang en bewogen leven.
President Biden and the First Lady Make a Holiday Visit to Patients and Families at Children’s National Hospital.
In de afgelopen jaren is de invloed van zowel Donald Trump als Elon Musk op de Amerikaanse politiek, economie en het maatschappelijke debat sterk toegenomen. Waar Trump als voormalige president en nu aan zijn tweede termijn begint en een gevestigde politieke kracht is, heeft Musk, als CEO van bedrijven als Tesla, SpaceX en X (voorheen Twitter), zich steeds meer gepositioneerd als een invloedrijke stem in zowel technologische als sociale kwesties. De relatie tussen deze twee machtige figuren roept de vraag op: hoe groot is de invloed van Elon Musk op het beleid van Donald Trump, en welke gevolgen heeft dit voor de toekomst van Amerika?
De relatie tussen Elon Musk en Donald Trump is nooit eenvoudig geweest. Tijdens de eerste termijn van Trump werkte Musk samen met de regering op gebieden zoals ruimtevaart en infrastructuur, maar hij nam ook publiekelijk afstand van Trumps beleid inzake klimaatverandering. Toch hebben beide mannen een gemeenschappelijke basis: een focus op Amerikaanse innovatie, economische groei en directe, vaak controversiële, communicatie met het publiek.
In recente jaren lijkt Musk zich meer te hebben genesteld in de conservatieve hoek van het politieke spectrum. Dit werd duidelijk toen hij openlijk kritiek uitte op progressieve bewegingen en beleidsvoorstellen en zijn platform X gebruikte om conservatieve stemmen te versterken. Dit kan Trump, die sterk afhankelijk is van mediapresentatie en digitale platforms, goed gebruiken..
Als Trump dit in zijn tweede termijn voortzet, zou de invloed van Musk op zijn beleid aanzienlijk kunnen zijn. Musk’s ondernemingen raken namelijk aan enkele van de kerngebieden van het presidentschap.
Allereerst gaat het om het energiebeleid. Musk is een pionier in hernieuwbare energie en elektrische voertuigen. Hoewel Trump bekend staat om zijn steun voor fossiele brandstoffen, zou hij mogelijk beleid kunnen formuleren dat Tesla’s activiteiten begunstigt om economische groei te stimuleren.
Ten tweede is daar SpaceX. SpaceX is een cruciale partner van NASA en een drijvende kracht achter de Amerikaanse ruimteambities. De tweede termijn van Trump zou kunnen leiden tot verdere privatisering en samenwerking in de ruimtevaartsector, wat Musk’s invloed alleen maar zou versterken.
En als derde is daar social media platform X. Musk heeft X gepositioneerd als een platform voor “absolute vrijheid van meningsuiting”, wat aansluit bij Trumps kritiek op censuur door grote technologiebedrijven. Dit kan leiden tot nauwere samenwerking bij het aanpakken van regelgeving omtrent sociale media.
Een van de meest directe manieren waarop Musk Trump kan helpen, is via X. Tijdens Trumps eerdere presidentschap was Twitter zijn belangrijkste communicatiekanaal. Nadat zijn account werd opgeschort, lanceerde hij zijn eigen platform, Truth Social, maar het bereikte nooit dezelfde impact. Met Musk aan het roer van X en zijn openlijke steun voor vrijheid van meningsuiting, heeft Trump mogelijk weer een krachtig instrument in handen om zijn basis te mobiliseren.
Hoewel Musk geen politieke presidentiële ambities heeft geuit, wat overigens grondwettelijk onmogelijk is omdat hij in Zuid-Afrika is geboren, lijkt zijn invloed op de Amerikaanse politiek de afgelopen jaren exponentieel te zijn gegroeid. Zijn enorme rijkdom, technologische vooruitgang en controle over belangrijke communicatiekanalen maken hem tot een unieke macht in het moderne Amerika. Als Trumps beleid in lijn ligt met Musk’s visie, moet zijn invloed op de besluitvorming niet worden onderschat. Nu hij aan het hoofd komt van het Department of Government Efficiency (DOGE) zal zijn invloed alleen maar toenemen.
Het lijkt er op dat Musk een oligarch is, net zoals in Rusland. Daar trekken oligarchen ook aan de touwtjes. Verandert Amerika dan misschien niet in een autocratie met de grillen van Trump, maar langzaam in een oligarchie, waar miljardairs zoals Musk, de politieke macht hebben? Voor Musk draait het maar om één ding: nog rijker worden en zo min mogelijk regels die zijn verdere groei in de weg staat.
Elon Musk en Donald Trump vertegenwoordigen twee verschillende werelden, maar hun paden blijven elkaar kruisen. Of Musk daadwerkelijk een grote invloed zal hebben op de tweede termijn van Trump hangt af van de mate waarin hun belangen overlappen en waar Musk het meeste voordeel kan behalen. Maar één ding is zeker: de invloed van Musk op de Amerikaanse politiek groeit en hij blijft de komende jaren in het nieuwe Trump-tijdperk een cruciale speler in het politieke landschap.
Focus on America – Analyse, duiding & commentaar op de Amerikaanse politiek
© Focus on America – 2009-2025
Focus on America 