President Biden delivers remarks at the National Veterans Day Observance at the Memorial Amphitheater.
Amerika-kenners Stan Bos (@StanSchrijft) en Marco van den Doel (@focusonamerica) nemen regelmatig op deze website een stelling in over de Amerikaanse politiek. De één is voor de stelling, de ander is tegen. Gezien de turbulente tijd waarin Amerika verkeert, levert Focus on America in deze opzet vanuit een ander perspectief analyse, duiding en commentaar op de Amerikaanse politiek.
Stelling: Het verlies van Kamala Harris is mede de schuld van Joe Biden
Voor:
Bij zijn verkiezing zei Joe Biden dat hij een brug wilde zijn naar de volgende generatie van Democratische politici. Die kans voor open doel is gemist. De goede uitslag tijdens de midterms in 2022, het beste resultaat voor Democraten in zestig jaar, had Biden aan het denken moeten zetten.
Omdat macht corrumpeert, besloot hij toch nog een rondje mee te doen. Een cruciale inschattingsfout van Biden en zijn directe omgeving die hem dit besluit uit zijn hoofd had moeten praten. Door in de zomer van 2023 niet aan te kondigen dat hij de mantel zou overdragen aan de volgende generatie, voorkwam hij dat de partij een normaal voorverkiezingsproces kon uitrollen. Natuurlijk zou Kamala Harris als vicepresident dan ook kanshebber zijn, maar met zijn besluit om een tweede termijn te ambiëren, ontnam hij goede Democratische politici als Gavin Newsom, Gretchen Whitmer, Pete Buttigieg, Josh Shapiro en Andy Beshear het podium om te excelleren.
Door de nederlaag van Harris, die in een te korte tijd een presidentscampagne moest optuigen, staan deze talentvolle politici de komende jaren on hold. Biden heeft grote verdiensten, onder meer met een groot stimuleringspakket en de forse, broodnodige investeringen in infrastructuur, maar de president had zich moeten realiseren dat hij er niet alleen voor zichzelf, maar vooral voor het land en zijn partij zit.
Hij beloofde een overgangspresident te zijn, maar door zijn eigen geweifel en getwijfel heeft Joe Biden zijn partij in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd.
Tegen:
Was de keuze van Kamala Harris als presidentskandidaat namens de Democraten wel de juiste? De eerdere stelling dat Kamala Harris de enige juiste kandidaat was kan na de dramatische uitslag voor de Democraten van de verkiezingen worden bijgesteld.
Joe Biden werd door de partijtop, onder andere door Nancy Pelosi, naar de uitgang geduwd omdat het duidelijk was dat hij na het dramatisch verlopen debat met Donald Trump echt niet verder kon. Biden wilde eerst zelf niets weten van stoppen, maar stapte alsnog uit de race.
Joe Biden had beter door kunnen gaan. Kamala Harris won geen enkele swing state en bleef daarom steken op slechts 226 kiesmannen. In geen enkele county dat Biden in 2020 won slaagde Harris erin hetzelfde percentage stemmen te halen of zelfs beter te doen. In cruciale counties, zoals Bucks County in Pennsylvania en Wayne County in Michigan, kon Harris niet de percentages halen die Biden in 2020 haalde en daardoor de verkiezingen won.
Daarnaast had Kamala Harris helemaal geen mandaat. Ze deed niet mee aan de voorverkiezingen. Ze werd door Biden naar voren geschoven, maar ze kon geen eigen visie en duidelijke boodschap presenteren aan de Amerikaanse kiezer. Dat is niet de schuld van Biden, maar dat is te wijten aan een slecht campagneteam van Harris.
Harris was als vicepresident de afgelopen vier jaar ook vrij onzichtbaar en haar media-optredens waren ook niet altijd even sterk. Haar eerste presidentiële campagne in 2020, nog voordat de voorverkiezingen begonnen, mislukte.
Dit allemaal bij elkaar opgeteld was Joe Biden een betere kandidaat geweest. Hij had Donald Trump al eerder verslagen en had het opnieuw kunnen doen.
Donald Trump is, na een gewonnen en verloren verkiezing, opnieuw gekozen als de 47ste president van Amerika. Zijn terugkeer naar het Witte Huis markeert niet alleen een tweede termijn, maar ook een nieuw Trump-tijdperk dat zowel een voortzetting van zijn eerdere beleid belooft te zijn, maar ook een radicale koerswijziging die Amerika fundamenteel kan hervormen. Wat kunnen we verwachten van Trump 2.0?
Trumps tweede termijn lijkt te zijn geïnspireerd door de overtuiging dat Amerika verder moet terugkeren naar en voortborduren op de “America First”-gedachte, waarbij buitenlandse betrokkenheid nog verder wordt beperkt. Waar Trump in zijn eerste termijn al probeerde de afhankelijkheid van buitenlandse mogendheden, zoals China te verkleinen, zal hij nu mogelijk nog drastischer optreden, door bijvoorbeeld meer Amerikaanse bedrijven te dwingen productie terug naar Amerika te halen. Het idee is om zo veel mogelijk economische autonomie te winnen en banen te beschermen, maar ook om invloed van grootmachten, zoals China, te verminderen.
Een ander onderdeel van Trump 2.0 is zijn gespannen relatie met traditionele Amerikaanse instituten. De eerste termijn van Trump werd gekenmerkt door botsingen met de rechterlijke macht, de pers en diverse onafhankelijke instellingen binnen de overheid. Nu hij een hernieuwd mandaat heeft en de meerderheid in het Congres heeft, lijkt Trump vastberaden om de invloed van deze instituten nog verder in te perken. De angst is dat Trump zich tijdens zijn tweede termijn nog sterker zal profileren als een leider die boven de traditionele checks-and-balances uitstijgt, wat uiteindelijk kan leiden tot een autocratisch systeem.
Immigratie blijft een centraal thema in het beleid van Trump. Waar zijn eerste termijn gekenmerkt werd door controversiële maatregelen zoals de bouw van een grensmuur en verscherpte immigratie regels, gaat hij nu waarschijnlijk nog een stap verder. Er wordt verwacht dat Trump deze keer niet alleen fysieke barrières zal willen versterken, maar ook legale beperkingen rondom migratie aanscherpt. Denk aan het beperken van asielaanvragen en het verder versmallen van visa-opties voor werk en familiehereniging. Zijn visie op immigratie is een van de meest polariserende aspecten van zijn beleid, maar hij beschouwt het als cruciaal onderdeel van zijn beleid om controle over de landsgrenzen te behouden en de “veiligheid en soevereiniteit” van Amerika te waarborgen.
De tweede termijn van Trump toont ook aan dat hij zich meer dan ooit als een “man van het volk” wil profileren. Hoewel zijn retoriek hard en polariserend blijft, weet hij nog steeds een grote groep Amerikanen aan zich te binden die zich niet vertegenwoordigd voelt door de traditionele politieke elite. Deze keer probeert hij de kloof tussen de “gewone Amerikaan” en de politieke elite, het establishment, zelfs verder te vergroten door onpopulaire hervormingen door te drukken en hierbij politieke tegenstanders en de media te gebruiken als symbolen van de status quo die hij zegt te willen breken. Zijn toon zal naar verwachting nog harder en scherper worden, terwijl hij zijn aanhangers mobiliseert tegen vermeende “vijanden van het volk.”
Internationaal zal Trump waarschijnlijk een nog isolationistischer koers gaan varen, gericht op het heronderhandelen van handelsverdragen en het terugtrekken uit internationale samenwerkingsverbanden die, in zijn ogen, niet in het belang van Amerika zijn. Zijn houding tegenover Europa en NAVO-bondgenoten blijft complex; Trump blijft kritisch over de kosten en verplichtingen die volgens hem disproportioneel Amerika treffen. Bovendien kan zijn onvoorspelbare stijl zorgen voor diplomatieke spanningen, waarbij hij zowel de confrontatie als mogelijk nauwere samenwerking met autoritaire regimes, zoals Rusland of Saoedi-Arabië, niet schuwt. Dit kan op mondiale schaal leiden tot verschuivingen in machtsverhoudingen, waarbij Amerika zich verder afwendt van zijn rol als wereldleider.
Het klimaatbeleid onder Trump zal naar verwachting lijnrecht ingaan tegen de mondiale groene golf. Hij lijkt vastberaden om de groei van de fossiele industrie te ondersteunen, en zelfs verdere olieboringen (“drill baby, drill”) te stimuleren, onder andere in natuurreservaten en beschermde gebieden. Terwijl de meeste andere landen zich richten op emissiereductie en investeringen in duurzame energie, zal Trump blijven vasthouden aan de fossiele sector, met het idee dat deze de ruggengraat vormt van de Amerikaanse energie-onafhankelijkheid en economische stabiliteit. Zijn terugkeer in het Witte Huis zal waarschijnlijk gepaard gaan met een terugdraaiing van eerdere klimaatverdragen, waarbij hij deze afdoet als nadelig voor de Amerikaanse economie. Zo zal Trump, net als in zijn eerste termijn, uit het klimaatakkoord van Parijs stappen.
Trump 2.0 markeert een tijdperk van radicale veranderingen in de Amerikaanse politiek, waarbij nationalisme, autoritair leiderschap en economische zelfvoorziening centraal staan. Trump lijkt niet langer bereid tot compromissen, maar richt zich op het waarmaken van zijn visie voor een Amerika dat op alle fronten zijn eigen belangen voorop stelt. Deze koers zal diepe gevolgen hebben, zowel nationaal als internationaal. Terwijl zijn aanhangers de terugkeer van een sterke, onconventionele leider vieren, vrezen anderen dat Trump het Amerikaanse systeem ondermijnt en de wereldorde verstoort.
Of Trump 2.0 Amerika zal leiden naar een tijdperk van hernieuwde kracht of juist verdeeldheid, blijft afwachten. Maar dat zijn tweede termijn het politieke landschap zal veranderen, staat vast
De verkiezing van Donald Trump als de 47ste president van de Verenigde Staten markeert een ingrijpende wending in de Amerikaanse politiek. Na zijn nederlaag in 2020 wist hij in zijn derde campagne terug te keren naar het Witte Huis. In een verkiezingsstrijd die bol stond van spanning, gingen Trump en Kamala Harris nek-aan-nek.
De verkiezingsstrijd was spannend en volgens de peilingen lagen Donald Trump en Kamala Harris nek-aan-nek. Maar toch was de uitslag er snel. Al snel had Trump een voorsprong en in de belangrijke swing states North Carolina en Georgia. Nadat de televisienetwerken aangaven dat Trump ook Pennsylvania zou winnen was er voor Kamala Harris geen mogelijkheid meer om te winnen. Trump won dan ook alle swing states en de popular vote.
De vraag is nu: waar ging het mis voor Kamala Harris en waarom deed Trump het zo goed?
De nederlaag van Harris kan op verschillende manieren verklaard worden. Een belangrijk element was haar associatie met het beleid van president Joe Biden. Harris slaagde er niet in om zich voldoende te onderscheiden van de koers die Biden had gevolgd, ondanks de afnemende populariteit van zijn beleid op het gebied van economie en immigratie. In interviews wist Harris geen helder beeld te schetsen van haar eigen visie of van verschillen tussen haar en Biden. Dit gebrek aan duidelijkheid gaf Trump de ruimte om de campagne te domineren met zijn kenmerkende boodschap over een sterker en veiliger Amerika.
Een ander probleem was de late start van Harris’ campagne. Doordat Biden zich pas op het laatste moment terugtrok, had Harris weinig tijd om haar boodschap bij het grote publiek onder de aandacht te brengen. Kiezers wisten misschien wel wie Harris was, maar minder goed wat ze specifiek wilde bereiken als president. Deze beperkte tijd om zichzelf effectief te presenteren zorgde ervoor dat veel Amerikanen haar misschien als een verlengstuk van Biden zagen, zonder eigen unieke visie of charisma.
Harris slaagde er niet in om in de plaatsen waar Biden in 2020 ruim won dezelfde percentages te halen. In geen enkel district of county dat Biden in 2020 won slaagde Harris erin hetzelfde percentage stemmen te halen of het beter te doen. Was Joe Biden dan een betere kandidaat geweest? Dat is niet het geval. De beslissing om zich terug te trekken uit de race was de enige juiste, maar was te laat. Kamala Harris was de enige juiste en logische kandidaat.
Daarnaast speelde er, hoe subtiel ook, nog steeds seksisme mee. Veel kiezers waren mogelijk niet klaar voor een vrouwelijke president, laat staan voor een vrouw van kleur. Harris stond voor een dubbele uitdaging en moest tegen impliciete vooroordelen opboksen. Dit had mogelijk effect op de steun in bepaalde demografische groepen, waar Trump juist sterker scoorde dan verwacht, zelfs onder latino’s, zwarte Amerikanen, joden en zowel hoog- als laagopgeleide mannen en vrouwen.
Met de Republikeinen die de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden houden en de meerderheid in de Senaat veroverde, kan Trump zijn beleid makkelijker doorvoeren. Hij heeft de macht om zijn plannen zonder veel weerstand te implementeren, zoals het herzien van immigratieregels, het beperken van buitenlandse hulp, of het invoeren van importtarieven. Zijn overwinning betekent ook dat hij voorlopig juridisch immuun is voor de rechtszaken die tegen hem liepen. Hij heeft al laten doorschemeren dat hij speciaal aanklager Jack Smith zal ontslaan en mogelijk gratie zal verlenen aan veroordeelden die betrokken waren bij de bestorming van het Capitool.
Dit alles betekent dat Trump tijdens zijn tweede termijn ongetwijfeld een diepgaande impact zal hebben op zowel de Amerikaanse politiek als op het internationale toneel. Zijn beleid kan leiden tot een meer isolationistische koers en ingrijpende hervormingen in de Amerikaanse binnenlandse politiek. Het is echter de vraag of zijn aanpak de diepe verdeeldheid in het land zal dichten of juist verder zal versterken. Trump heeft duidelijk een mandaat gekregen, maar of zijn benadering het vertrouwen in de Amerikaanse democratie en samenleving zal herstellen, blijft ongewis. Wat wel vaststaat, is dat het Trumpisme in volle kracht aanwezig is en dat het Amerika in de komende jaren sterk zal beïnvloeden.
Donald Trump is gekozen als de 47ste president en nu moeten we zien hoe zijn tweede en laatste termijn eruit komt te zien. De grote verdeeldheid zal waarschijnlijk niet verdwijnen.
President Biden and the First Lady host local area students, military-connected children, and neighborhood families for trick-or-treating.
First Lady Jill Biden Reads at the White House “Hallo-READ!” Spooky Story Time.
President Biden delivers remarks on how his Investing in America agenda is rebuilding our infrastructure, tackling the climate crisis, and creating good paying union jobs.
Focus on America – Analyse, duiding & commentaar op de Amerikaanse politiek
© Focus on America – 2009-2025
Focus on America 