De broers Charles en David Koch, eigenaars van Koch Industries, die tijdens de tussentijdse verkiezingen in 2014 miljoenen dollars uitgaven om de campagnes van Republikeinse kandidaten voor het Congres te financieren, maakte onlangs bekend ze van plan zijn om bijna 1 miljard dollar te investeren tijdens de presidentsverkiezingen van 2016. Dit geld gaat uitsluitend naar Republikeinse kandidaten en vooral naar de kandidaat die de Republikeinse presidentiële nominatie wint.
Door deze bekendmaking wordt nogmaals duidelijk dat geld, heel veel geld, belangrijk is om überhaupt mee te doen aan de verkiezingen en een kans te maken om deze te winnen. Het systeem van one man, one vote, geldt al lang niet meer bij de Amerikaanse verkiezingen. Tijdens de presidentscampagne in 2012 tussen president Obama en Mitt Romney werd tijdens de campagne door beide kandidaten 1 miljard dollar uitgegeven. Dat was een absoluut record, maar de verwachting is dat tijdens de presidentsverkiezingen in 2016 dit bedrag ruim zal worden overtroffen. En dat heeft een aantal oorzaken.
De belangrijkste oorzaak is de uitspraak van het Hooggerechtshof in de zaak Citizens United v. Federal Election Commission (FEC). In 2010 besliste het Amerikaanse 
Hooggerechtshof dat het verbieden van organisaties om onafhankelijke politieke uitgaven te doen in strijd is met het Eerste Amendement. Het is ongrondwettig om vrije meningsuiting van onafhankelijke communicatie door bedrijven, verenigingen en vakbonden te beperken. Met andere woorden, bedrijven en vakbonden kunnen hun eigen geld uitgeven om voor of tegen politieke kandidaten in te zetten door middel van onafhankelijke communicatie. In de praktijk komt het er op neer dat organisaties, voornamelijk rijke industriëlen en lobbyisten, onbeperkt geld kunnen doneren aan politieke campagnes. Voor de uitspraak konden individuele personen en bedrijven eenmalig een maximaal bedrag geven aan een politieke organisatie of doneren aan een campagne van een kandidaat, Door de uitspraak in Citizens United is die beperking opgeheven. In de zaak kwam de uitspraak “Corporations are (not) People” aan de orde, die in verkiezingscampagne van 2012 een rol speelde. Volgens het Hooggerechtshof kunnen bedrijven, zoals verenigingen, van personen zijn en dus rechten uitoefenen.
President Obama was niet blij met de uitspraak en zei dat grote bedrijven en lobbygroepen zo nog meer macht in Washington zouden krijgen en het voor de gewone Amerikaan 
moeilijker (lees: onmogelijk) wordt om invloed uit te oefenen op de politiek. Obama zei later dat de uitspraak “strikes at our democracy itself and I can’t think of anything more devastating to the public interest.” In een interview met Vox zei Obama: “I’d love a constitutional amendment to reverse Citizens United.” Obama wil dus graag via een amendement in grondwet laten opnemen dat Citizens United wordt terug gedraaid.
Als gevolg van Citizens United zijn de Politcal Action Committees (PAC) als paddenstoelen uit de grond geschoten. De onafhankelijke politieke actiecomités zijn niet gelinieerd aan een kandidaat of een partij en kunnen zo onbeperkt geld accepteren van particulieren en bedrijven, Hiervan betalen ze onder andere televisie spotjes om de kandidaat van de andere partij zwart te maken.
Citizens United liet zijn sporen na tijdens de presidentsverkiezingen van 2012. In 2010 besloot een rechtbank dat individuen onbeperkt geld mochten doneren aan de zogenoemde Super PAC’s, die individuele kandidaten kunnen steunen. Dit opende de deur voor Super PAC’s tijdens presidentiële campagnes in 2012. Ondernemer Sheldon Adelson doneerde ongeveer 15.000.000 dollar aan Newt Gingrich en Foster Friesse financierde de campagne van Rick Santorum met 2 miljoen dollar en het het Super PAC van Karl Rove, American Crossroads, steunde de Republikeinen met meer dan 300 miljoen dollar.
De Democraten zijn fel tegen Citizens United en proberen het op allerlei manieren aan te vechten. Omdat zij de macht van de broers Koch en Wall Street vrezen. Ze schreeuwen 
moord en brand, maar de Democraten hebben boter op hun hoofd. Ook zij profiteren van Citizens United. Een goed voorbeeld is MoveOn.org. Het is een non-profit, progressief politiek actie commissie, die miljoenen dollars voor Democratische kandidaten heeft opgehaald. Maar in de strijd wie het meeste geld op haalt leggen de Democraten het af tegen de Republikeinen en dat is waarom onder andere de Democratische fractievoorzitter Nancy Pelosi Citizens United fel bekritiseerd.
De verkiezingen in Amerika hebben, door Citizens United en de Super PAC’s, de schijn dat ze te koop zijn. De kandidaat met het meeste geld wint. Een kanttekening is wel op zijn plaats. Als de communicatie of campagnestrategie niet duidelijk is of als een onervaren en ongeloofwaardige running mate wordt gekozen (John McCain weet er alles van) dan kun je nog zoveel geld hebben, maar dat helpt dan niet. Maar desondanks zal het niet verrassend zijn dat de kandidaat met het meeste geld uiteindelijk wel wint en in 2017 in het Witte Huis mag gaan wonen.
Focus on America 