Focus on America

In de nasleep van het debacle rondom de Republikeinse zorgwet, betere bekend als Trumpcare, gaf de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan, toe dat de Republikeinse partij hoe wel het Huis, de Senaat en het Witte Huis in handen heeft, het nog geen “regerende partij” is, omdat hij het niet voor elkaar kon krijgen om “216 mensen het met elkaar eens te laten worden over de manier waarop we hier [Congres] dingen doen.”

Sinds de opkomst van de Tea Party, zijn er ongeveer 30 afgevaardigden in het Huis van Afgevaardigden, verenigd in de Freedom Caucus, die consequent niet bereid is om te stemmen voor centrum-rechts beleid omdat hun anti-overheid overtuigingen onverzoenlijk zijn met dat beleid. Aangemoedigd en bijgestaan ​​door conservatieve media, maakte ze het toenmalige voorzitter van het Huis, John Boehner’s leven tot een hel en hebben ze Paul Ryan met geslepen messen begroet.

Een partij die op het hoogtepunt van zijn politieke kunnen is, is volkomen verlamd. Een partij die controle over alles heeft is de controle op zichzelf kwijtgeraakt.

In aanloop naar de verkiezingen van 2016 wisten de Republikeinen dat dit probleem, de Tea Party  situatie, de Freedom Caucus en de ondergang van Boehner, aangepakt moest worden. De Republikeinen hadden behoefte aan een grote en capabele leider die de hele partij, althans tijdelijk, kon verenigen met een gedurfde, conservatieve visie en misschien konden ze sommige centristische Democraten voor zich winnen met innovatief beleid. Ze hadden een bovengemiddelde president nodig.

Wat ze hebben gekregen staat onvoorstelbaar ver van deze doelen. Ze hebben een leider gekregen die inhoudsloos is, die zelfs geen matig gedetailleerde voorkeuren heeft en niet in staat is om politieke details te gebruiken om mensen te overtuigen en voor zich te winnen.

De Republikeinen hebben een leider die is ongeduldig is en gemakkelijk is afgeleid, door TV-nieuws over het Russische schandaal of door de kijkcijfers van Arnold Schwarzenegger. De inhoud en de gevolgen van zijn tweets zijn al erg genoeg. Wat erger is, zijn z’n persoonlijkheidskenmerken; wraakzucht, oppervlakkigheid en gebrek aan discipline. Trump besteedde slechts 18 dagen aan zijn zorgwet voordat hij vroeg om een ​​stemming. En hij gaf geen toespraak tot het Amerikaanse volk om zijn plan uit te leggen, iets wat elke andere president wel zou hebben gedaan.

De Republikeinen kregen een regering die incompetent is. De politiek die door het Witte Huis wordt bedreven is grillig en ongeorganiseerd. Het is hen niet gelukt om een deskundige analyse of bijstand te geven aan het Congres. En het heeft weinig gedaan om effectief te pleiten voor het beleid van de president op een manier die de partij zou hebben verenigd.

De Republikeinen kregen een regering die weinig moraal kent. De voorgestelde begroting van Trump leidt tot enorme bezuinigingen op onderzoek naar ziekten, op mondiale ontwikkeling en agrarische programma’s. De voorgestelde begroting bestaat uit willekeurige doelen.

Dit is een vrij slechte combinatie: inhoudsloos, snel afgeleid, rancuneus, oppervlakkig, ongeduldig, incompetent en weinig moraal. Dit is niet het profiel van een partij die moet regeren.

Het is geen verrassing. Trump heeft geen politieke ervaring. Hij heeft geen gedetailleerde politieke agenda. Hij heeft iedereen vervangen die in het verleden heeft geprobeerd te regeren. Maar we verwachten hoe dan ook wel dat hij het complexe probleem dat de Freedom Caucus heet oplost.

De nieuwe strategie van Trump is om in de aanval te gaan: “De Freedom Caucus zal de gehele Republikeinse agenda schaden als ze niet meedoen, en snel. We moeten ze bevechten, en Dems [Democraten], in 2018!” Door zich te richten op individuele congresleden, zoals Trump nu gedaan heeft, loopt hij het risico dat hij zielig overkomt, zeker als ze zich niet geïntimideerd voelen. En zal hij werkelijk zijn campagne voeren buiten zijn Twitter-feed? Gaat hij rally’s houden in hun districten? Ze bekritiseren op conservatieve radio? En geld ophalen voor hun meer gematigde tegenstanders? Als hij voor deze route kiest zal de Republikeinse politieke burgeroorlog een nieuwe fase van bitterheid bereiken wat er voor zorgt dat wetten worden uitgesteld tot een kleine factie van de partij is onderworpen of verslagen.

Sommige Republikeinen kiezen ervoor om zichzelf te troosten door het herhalen van de mantra: “Gorsuch, Gorsuch, Gorsuch.” Gorsuch is benoemt tot nieuwe rechter van het Hooggerechtshof, maar dat doet niets af aan de verbluffende impopulariteitscijfers van Trump. Of de krachtige berisping door FBI-directeur Comey met betrekking tot zijn beschuldiging dat hij werd afgeluisterd door president Barack Obama. Of de krachtige afwijzing van zijn centrale campagne belofte door elementen van zijn eigen partij. Of zijn grote onwetendheid over de grondbeginselen op het gebied van beleid en leiderschap. Al zijn voor-en tegenstanders het erover eens dat hij ten aanzien van Syrië iets van leiderschap heeft laten zien.

En dit alles is tot stand gekomen in minder dan de eerste 100 dagen van de presidentiële “honeymoon.” Hoe, in godsnaam, ziet het huwelijk er dan uit?

Republikeinen zien nu wat ze zichzelf hebben aangedaan. Ze dachten dat ze op één of andere manier konden wegkomen met Trump. Dat hij kon worden “contained.” Dat de “volwassenen” hem zouden begeleiden. Dat de economie zijn redding zou zijn. En dat de schade zou kunnen worden beperkt.

In plaats daarvan is er een neerwaartse spiraal van incompetentie en publieke minachting, een complete ineenstorting. Een falend presidentschap. Een partij die niet in staat is om te regeren wordt een partij die ongeschikt is om te regeren.

En wat kan er, op de korte termijn, aan gedaan worden? Niets. Helemaal niets.